در این روزها و ماههای اخیر بسیاری از اهالی فوتبال در مورد بهترین بازیکن جهان و انتخاب آن صحبت میکنند،حال آنکه دو بازیکن به نامهای "کریستیانو رونالدو" و "لیونل مسی" بیشتر از دیگران این شانس را دارند،با نگاهی دقیق به کارنامه ی این دو بازیکن می توان فهمید که تنها دلیل کارشناسانی که این دو بازیکن را کاندید کرده اند بازیهای آنها در تیمهای باشگاهیشان بوده و نه تیم ملی و این تصمیم ملاک درستی برای انتخاب بهترین بازیکن دنیا نیست، آنها فاکتورهای دیگری که مهمترین آن عملکرد بازیکن در تیم ملی کشورش است را فراموش کرده اند، برای مثال همانطور که همگان در جام جهانی 2010 مشاهده کردند دیگو فورلان بازیکن تیم ملی اروگوئه به تنهایی این تیم را بعد از سالیان دراز به مقام چهارمی جهان رساند و آقای گل جام و بهترین بازیکن جام جهانی 2010 لقب گرفت اما با کمال تاسف لیونل مسی به عنوان بهترین بازیکن سال 2010 انتخاب شد در حالیکه یک گل هم با پیراهن آرژانتین در آن جام نزد!! حال سوال اینجاست که آیا اگر مثل سالهای دور که بزرگانی چون رونالدینیو، رونالدوی بزرگ، زیدان، فان نیستلروی و دفاعهایی همچون روبرتو کارلوس و پائولو مالدینی و دروازه بان هائی چون پیتر اشمایکل، الیور کان و بوفون حضور داشتند باز هم مثلا مسی میتوانست به راحتی بهترین  بازیکن در جهان باشد، به نظر بنده تنها با گل زدن به تیمهایی چون خیخون، ختافه،رئال سوسیداد، هرکولس، مالاگا، اوساسونا و دیگر تیمهای ضعیف در لیگ دو قطبی اسپانیا که روزی بهترین لیگ جهان بود و نه حالا، نمیتوان بهترین بازیکن جهان شد، حال آنکه این دو بازیکن توانایی گل زدن در تیمهای ملی کشور خود را ندارند، همانطور که دیدیم مسی در جریان مسابقات کوپا آمریکا (جام ملتهای آمریکای جنوبی) با اینکه در ترکیب اصلی حضور داشت حتی موفق به زدن یک گل هم نشد، همین اتفاق چندی پیش هم رخ داد و آرژانتین با حضور او نتوانست از پس ونزوئلا در مقدماتی جام جهانی 2014 برآید، بهانه هایی همچون فشردگی لیگ اسپانیا و جام باشگاههای اروپا هم نمیتواند دلیل خوبی برای این نوع ضعف باشد زیرا بازیکنی مانند رونالدوی بزرگ قبلا نشان داده که چگونه میتوان هم در لیگ فشرده ی اروپا بازی کرد وهم بهترین بازیکن جهان شد: او در بازیهای مقدماتی جامهای جهانی بهترین عملکرد را داشت و در جام جهانی 2002 هم آقای گل شد و هم بهترین بازیکن جهان. حال باید از کارشناسان پرسید که وقتی بازیکنانی که در جام جهانی فوتبال که بزرگترین رویداد در زمینه ی فوتبال در دنیا است موفق نیستند چگونه میتوانند در این مورد کاندیدا باشند؟ شاید جواب این سوال قحطی بازیکنان خوب در جهان باشد که با بازنشسته شدن یکباره ی بسیاری از آنها، حسرت آن بازیهای زیبا بر دل فوتبالدوستان واقعی می ماند و بازیکنانی مانند مسی باید راه طولانی ای را بپیمایند تا به آنها برسند.

آنتونیو دی اولیورا فیلهو ملقب به "careca" یکی از بازیکنان خوب تیم ملی فوتبال برزیل بوده که در جامهای جهانی 1982، 1986 و 1990 شرکت داشته اما به دلیل وجود بازیکنان بزرگ در ترکیب آن دوران تیم ملی برزیل آنطور که شایسته است از او یاد نشده و برای علاقمندان کم سن و سال فوتبال شناخته شده نیست، زیرا مثلا هرگاه به تیم برزیل در جامهای جهانی 1982 و 1986 می اندیشیم ناخودآگاه به یاد" zico " ستاره ی درخشان آن دوران می افتیم و یا وقتی از بازیهای خوب تیم ناپولی در سالهای 1989 و 1990 در سری A ایتالیا و جام یوفا صحبت به میان می آید فقط از " Maradona " و بازیهای او یاد میشود. در این مقاله میخواهم کمی در مورد این بازیکن که بازیهای او را در جام جهانی 1990 دیدم و هنوز وقتی عکسها و فیلمهای بازی او را میبینم  به یاد دوران خردسالیم می افتم بنویسم.

careca بازی خود را از تیم guarani در منطقه ی سائوپائولو در سال 1978 آغاز کرد، به دلیل دقت در زدن ضربات آخر و ویران کردن خط دفاعی حریف به یکی از بهترین فورواردهای جوان برزیل در آن زمان تبدیل شد و توانست با تیم guarani در اولین فصل حضورش قهرمان سری A و قهرمان سری B در سال 1981 شود. او در 63 بازی که برای guarani انجام داد 38 گل به ثمر رساند.

در سال 1982 همراه با برزیل در جام جهانی شرکت کرد اما به دلیل مصدومیت نتوانست به بازی در آن جام ادامه دهد و جای خود را به Roberto Dinamite داد.

در سال 1983 به تیم سائوپائولو پیوست و به گلزنیهایش ادامه داد تا در سال 1986 سائوپائولو را به قهرمانی سری A برزیل رساند.


                                            " کارکا نفر نشسته در وسط "

در همان سال با 25 گل بهترین گلزن لیگ برزیل شد و توپ طلا را که در فوتبال برزیل به بهترین بازیکن فصل میدهند به دست آورد.

او جمعا در 67 بازی، 54 گل برای سائوپائولو به ثمر رساند.

در جام جهانی 1986 بازیهای خوبی از خود به نمایش گذاشت و با اینکه برزیل در مرحله ی یکچهارم مغلوب فرانسه شد و حذف گردید اما او با 5 گل زده بعد از Gary lineker در مقام دومین گلزن جام قرار گرفت.

            کارکا و پاتریک باتیستون (بازیکن تیم فرانسه) در جدال برای تصاحب توپ

                                               کارکا در بازی با الجزائر

در سال 1987 به ایتالیا رفت و به تیم ناپولی پیوست جایی که با بازیکنان بزرگی چون Maradona و giordano خط حمله ی آتشین ناپولی معروف به MAGICA را تشکیل دادند.

او در اولین فصل حضورش با اینکه 13 گل برای ناپولی به ثمر رساند اما موفق نبود زیرا در همان دور اول جام یوفا مغلوب رئال مادرید شدند و از گردونه ی مسابقات بیرون رفتند و در هفته ی پایانی سری A هم صدر جدول را از دست دادند.

او در جام جهانی 1990 موفق به زدن 2 گل شد و در بازی با آرژانتین در دور دوم بازیها هم بازی بسیار زیبایی از خود به نمایش گذاشت و با اینکه برزیلیها دروازه ی آرژانتین را به توپ بسته بودند، با یک گل مشکوک به آفساید مغلوب آرژانتین شدند و حذف گردیدند.

careca در دومین فصل حضورش در ناپولی به موفقیتهای زیادی دست پیدا کرد، آنها قهرمان اروپا شدند که البته 2 گل از 4 گل بازی فینال را careca به ثمر رساند و در سری A هم به مقام نائب قهرمانی رسیدند. درسال 1990 careca همراه با ناپولی موفق به گرفتن اسکودتو شد و بالاخره بعد از سالها توانستند قهرمان ایتالیا شوند. طرفداران ناپولی که تا آن زمان حتی خواب رسیدن به چنین عناوینی را هم نمی دیدند همه ی افتخارات را مدیون مدیر عامل دلسوزی بودند و هستند که بازیکنان بزرگی را به این تیم آورد، بازیکنانی همچون مارادنا، کارکا و آلمائو.

              از سمت راست: آلمائو (برزیلی)، مارادنا (آرژانتینی)، کارکا (برزیلی)

careca سه سال دیگر برای ناپولی بازی کرد و حتی در مقطعی با gianfranco zola در ناپولی همبازی شد اما موفق به گرفتن جامی در ایتالیا و اروپا نشدند. او با زدن 73 گل در 164 بازی چهارمین گلزن برتر تاریخ ناپولی است و مارادنا با 81 گل در مکان سوم قرار دارد.

در سال 1993 به لیگ ژاپن رفت و 4 سال برای تیم kashiwa Reysol بازی کرد، در سال 1997 به برزیل برگشت و سالهای آخر بازیش را در تیم سانتوز گذراند و در سال 1999 از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. 

او در 60 بازی که برای تیم ملی برزیل انجام داد 29 گل به ثمر رساند.

منبع : ویکی پدیا.

انتخاب عکسها و ترجمه : بهرنگ.

والدیر پریرا متولد 8 اکتبر 1928 ملقب به" DIDI "، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال برزیل بود و در پست هافبک بازی میکرد، او در سه جام جهانی 1954،1958 و 1962 حضور داشت که در 2 دوره آخر موفق به گرفتن جام با تیم ملی برزیل شد.

او به دلیل ارسال پاسهای از راه دور به هم تیمی هایش(در آن دوران که فوتبال اینقدر پیشرفت نکرده بود) و تکنیک بی عیب و زدن ضربه آزاد منحصر به فردش که به dry leaf یا falling leaf (برگ خشک یا برگ فرو افتاده از درخت: ترجمه ی تحت اللفظی) معروف بود، شناخته میشد.

او فوتبال حرفه ایش را از تیم Americano de campos شروع کرد، سپس در سال 1949 به تیم فلومیننزه پیوست و در آنجا پیشرفت چشمگیری داشت، در مدت هفت فصل بازی برای این تیم توانست در سال 1951 قهرمان جام کاریوکا و در سال 1952 قهرمان کوپا دی ریو شود. از آن سالها بود که او به واسطه ی هوش بسیار بالا و ضربه ی آزاد معروفش که به توپ انحنای خاصی میداد و توپ بعد از عبور از خط دفاعی حریف به سمت پایین حرکت می کرد و به گوشه ی دروازه میرفت مشهور شد.

" دیدی با پیراهن آمریکانو دی کامپس"

                                    " ترکیب تیم ملی برزیل در سال 1952 "

در جام جهانی سال 1954 در بازی مقابل مکزیک و یوگسلاوی موفق به گلزنی شد اما در بازی با مجارستان که به "جنگ برن "شهرت یافت نتوانست گلی بزند.

بعد از جام جهانی به باشگاه بوتافوگو رفت و با این تیم در سال 1957 قهرمان جام کاریوکا(جام ایالت ریودوژانیرو) شد، او قبل از بازی به هواداران بوتافوگو گفته بود که اگر قهرمان شوند از ورزشگاه (ماراکانا) تا محل باشگاه را با همان لباس ورزشی پیاده طی خواهد کرد که این اتفاق هم افتاد و 5000 تن از هوادارن بوتافوگو نیز او را در آن مسیر همراهی کردند.

" دیدی و گارینچا در ترکیب بوتافوگو"

از سمت چپ: دیدی، پائولینهو، والنتیم و کوارنتینها در سال 1958 در ترکیب بوتافوگو

بزرگترین دستاورد او، حضور در جام جهانی سال 1958 بود که توانست با برزیل قهرمان جهان شود و بهترین بازیکن جام نیز لقب گیرد. او برای دومین بار از پست هافبک، تیم برزیل را رهبری می کرد و توانست در دومین جام جهانیش قهرمانی را به دست آورد.

                                          " شوت دیدی به دروازه تیم شوروی "

            " پله " در حال گریه کردن بر روی شانه ی " دیدی" در فینال جام جهانی 1958 سوئد

                   " دیدی و کوپا (بازیکن تیم ملی فرانسه) در نیمه نهایی جام جهانی 1958"

                  دیدی در ترکیب تیم ملی برزیل در سال 1958، نفر دوم نشسته از سمت چپ

در سال 1959 به باشگاه رئال مادرید پیوست. با وجود تمام افتخاراتی که در جام جهانی 1958 کسب کرده بود فقط 19 بازی برای رئال انجام داد و 6 گل به ثمر رساند و اغلب با آلفردو دی استفانو که در آن زمان برای رئال بازی می کرد و لیدر تیم نیز بود مشکل داشت، زیرا دی استفانو به دلیل محبوبیت او و ایجاد دو دستگی در بین هوادارن رئال، از آمدن این بازیکن جدید به تیم راضی نبود و مسائلی از این دست باعث شد تا DIDI از رئال به بوتافوگو باز گردد. او در سالهای 1959 و 1960 با رئال مادرید قهرمان جام باشگاههای اروپا شد.

از سمت راست: پوشکاش، دیدی، دی استفانو

DIDI در سال 1962 دوباره با برزیل به قهرمانی جهان دست یافت و بعد از آن به مربی گری روی آورد.

ترکیب تیم ملی برزیل که قهرمان جام جهانی 1962 شد.

منبع : ویکی پدیا.

انتخاب عکسها و ترجمه : بهرنگ.

برای رسیدن به جام جهانی 1934، برزیل در مرحله ی انتخابی باید با پرو در منطقه ی آمریکای جنوبی بازی میکرد و در گروه دیگر هم آرژانتین با شیلی بازی می کرد. که پرو و شیلی در مسابقه انتخابی حاضر نشدند و برزیل و آرژانتین به راحتی به جام جهانی راه پیدا کردند، اروگوئه هم برای نشان دادن اعتراضش به ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی که در جام جهانی 1930 شرکت نکرده بودند حاضر به بازی در این جام نشد.

مثل جام جهانی 1930 در این جام هم به دلیل مشکلات بروکراتیک، بازیکنان خوب برزیل در ترکیب این تیم حضور نداشتند و برزیل با ترکیبی نه چندان قوی در این بازیها شرکت کرد.

Carvalho Leite, Octacílio and Waldir.

در سال 1934 فوتبال برزیل روند تبدیل از آماتور به حرفه ای شدن را تجربه میکرد و دو نهاد در زمینه ی فوتبال در آن زمان وجود داشت: یکی کنفدراسیون قدیمی فوتبال برزیل که شامل بازیکنان آماتور میشد و دیگری کنفدراسیون جدید برزیل که شامل بازیکنان حرفه ای بود که در ریودوژانیرو و سائوپائولو بازی می کردند. فیفا کنفدراسیون جدید برزیل را نمی شناخت و این بر عهده ی برزیلیها بود تا تکلیف خود را با تیم ملی کشور مشخص کنند و یک کنفدراسیون واحد تشکیل دهند و یک تیم ملی با بازیکنان حرفه ای را به جام جهانی بفرستند، اما فدراسیون حرفه ای با کنفدراسیون برزیل همگام نشد و اجازه ی بازی به بازیکنان خود در تیم ملی نداد، در این میان فقط تیم بوتافوگو از منطقه ی ریودوژانیرو بود که هنوز عضو کنفدراسیون بود. کنفدراسیون با 8 بازیکن حرفه ای قرارداد موقت بست (Sylvio Hoffman, Luis Luz, Tinoco, Luisinho, Waldemar de Brito Armandinho ، Leônidas da Silva ، Patesko) و 9 بازیکن دیگر از تیم بوتافوگو بودند و برزیل تنها با 17 بازیکن عازم ایتالیا شد.

ردیف بالا از چپ به راست:  روبرتو پدروسا(دروازه بان)، سیلویو هافمن (دفاع)، لوییز لوز (دفاع)، هیتور کانالی(هافبک)، مارتین(هافبک)، آلفردو تینوکو (هافبک).

ردیف پایین از چپ به راست: آرماندینهو (حمله)، والدمار د بریتو (حمله)، لئونیداس (حمله)، لوسینهو (حمله)، پاتسکو (حمله)      

                            Carvalho Leite

تیم ملی برزیل در 12 می سال 1934 با یک کشتی کوچک به سمت ایتالیا حرکت کرد، بازیکنان برزیلی که به دلیل نداشتن تمرینات حرفه ای دارای بدنهای قوی ای نبودند و همینطور عادت به سفرهای طولانی با کشتی نداشتند در کشتی به راحتی دچار دریا زدگی می شدند، کشتی بعد از یک سفر 13 روزه در دریا به بندر بارسلون رسید و پس از سوار کردن تیم ملی اسپانیا عازم ایتالیا شد.

                            بازیکنان برزیل در حال تمرین بر روی عرشه ی کشتی

بازیها با حضور 16 تیم و به صورت حذفی برگزار می شد، تیم برنده به مرحله ی بعد میرفت و بازنده راهی خانه میشد.

برزیلیها در روز جمعه به ایتالیا رسیدند و روز شنبه به دیدار اسپانیا در جام جهانی 1934 رفتند. آنها می دانستند که شانس کمی در مقابل اسپانیا دارند، بازیکنان خوب برزیلی تا حالا در جام جهانی شرکت نکرده بودند و تجربه ای نداشتند، از طرفی اسپانیا دارای چند بازیکن خوب بود و در میان آنها دروازه بانشان"Divino Zamora " از بقیه معروفتر بود.

بازی آغاز شد و اسپانیا در نیمه ی اول با 2 گل پیش افتاد، در نیمه ی دوم " Leônidas da Silva " اولین گل برزیل را زد اما "Langara" بازیکن اسپانیا با گل سوم کار را تمام کرد. برزیل بازی را واگذار کرد اما آنها از داور به خاطر یک پنالتی که به نفعشان گرفته نشد شاکی بودند.

عکس بالا: شوت "لئونیداس" که در حال رفتن به درون دروازه اسپانیا بود توسط دفاع با دست گرفته شد و داور آلمانی اعلام پنالتی نکرد. 

" لئونیداس دا سیلوا " ملقب به الماس سیاه،یکی از اسطوره های فوتبال برزیل

اسپانیا در بازی بعد از ایتالیا باخت و ایتالیا در گام بعد اتریش را شکست داد و به فینال رسید، فینال بین ایتالیا و چکسلواکی بود، بازی با نتیجه ی 1 بر 1 پیش میرفت که در دقیقه ی 30 وقت اضافه "shiavo " بازیکن تیم ملی ایتالیا گل پیروزی و قهرمانی را به ثمر رساند. 

منبع: سایت " وی برزیل ".

انتخاب عکسها و ترجمه : بهرنگ.

ورزشگاه ماراکانا در ریودوژانیروی  برزیل در سال 1950 بازگشایی شد تا میزبان

جام جهانی در همان سال باشد، پرظرفیت ترین ورزشگاه جهان که بالاترین آمار تماشاچی

را در فینال جام جهانی 1950 برزیل در خود جای داد، در آن فینال که بین برزیل و اروگوئه

برگزار شد 199854  نفر به ورزشگاه آمدند و از آن بازی دیدن کردند در حالیکه حضور

جمعیتی در حدود 210000  نفر برای آن بازی تخمین زده شده بود.

بازی با نتیجه ی 2 بر 1 به نفع اروگوئه به پایان رسید وغم واندوه بزرگی همراه با سکوت

ورزشگاه را فرا گرفت، آن بازی به" ماراکانا زو"( انفجار ماراکانا ) معروف شد وهیچگاه

از ذهن هواداران برزیل بیرون نرفت و نخواهد رفت.

                                ترکیب تیم ملی برزیل در سال 1950                                                   

 بعد از آن بازیها، این ورزشگاه میزبان رقابتهای باشگاهی در فوتبال برزیل وجشنهای

مختلف به مناسبتهای گوناگون بوده : در 21 مارس سال 1954 در بازی برزیل با پاراگوئه

183513 نفر و در سال 1963 در بازی فلومیننزه با فلامینگو که یک دربی بزرگ در

برزیل محسوب میشود 177656 نفر به ورزشگاه آمدند، در سال 1969 پله هزارمین گل

خود را در بازی با واسکودوگاما در برابر چشمان 125000 تماشاچی به ثمر رساند.

همینطور در سال 1989 زیکو سیصد و سی و سومین گل خود را در این ورزشگاه با

پیراهن فلامینگو به ثمر رساند.

             هزارمین گل پله در ماراکانا از روی نقطه ی پنالتی در بازی با واسکو

در سالهای بعد و پس از نوسازی ورزشگاه و نصب صندلی ظرفیت آن به 82238  نفر

کاهش پیدا کرده اما همچنان بزرگترین ورزشگاه فوتبال در برزیل و آمریکای جنوبی است.

در حال حاضر ورزشگاه ماراکانا جهت آماده سازی بیشتر برای جام کنفدراسیونها در سال

2013 وجام جهانی 2014 و جام ملتهای آمریکای جنوبی 2015 والمپیک تابستانی 2016  

و پارا المپیک 2016 بسته است ، مسئولان در تلاش هستند که ظرفیت ورزشگاه را تا

85000  نفر افزایش دهند، بازگشایی آن در اوایل سال 2013  خواهد بود.

" به امید ششمین قهرمانی برزیل در این ورزشگاه ".

منبع: ویکی پدیا.

انتخاب عکسها و ترجمه : بهرنگ.

اولین بازی تیم ملی برزیل در جام جهانی در تاریخ 14 ژوئن سال 1930 در مقابل یوگسلاوی سابق در ورزشگاه سنترال پارک مونته ویدئو برگزار شد، درجه حرارت هوا نزدیک صفر بود و برای بازیکنان برزیلی که از منطقه ای گرمسیر آمده بودند قابل تحمل نبود اما بازیکنان یوگسلاوی به این دما عادت داشتند به همین دلیل بازی در نیمه ی اول با نتیجه ی 2 به هیچ به نفع یوگسلاوی به پایان رسید. در بین دو نیمه برزیلی ها خود را با پتو و چای داغ گرم کردند و در دقیقه ی 17 نیمه ی دوم  Preguinho  نام خود را در تاریخ فوتبال برزیل به عنوان اولین بازیکنی که در جام جهانی برای برزیل گلزنی کرد وارد نمود. بازی با نتیجه ی 2 بر 1 به نفع یوگسلاوی تمام شد.

Poly, Nilo, Araken, Preguinho and Teóphilo.

          ورود برزیلیها به اولین بازیشان در جام جهانی

البته در آن زمان افراد کمی در برزیل بودند که Preguinho  را می شناختند، او در 8 فوریه سال 1905 به دنیا آمد و در جام جهانی 1930 کاپیتان برزیل بود، او در باشگاه فلومیننزه بازی میکرد و اسم اصلیش João Coelho Netto بود و در بازی بعد که مقابل بولیوی انجام دادند 2 گل از 4 گل برزیل را به ثمر رساند، 2 گل دیگر بازی را Moderato وارد دروازه ی بولیوی کرد. آن بازی با نتیجه ی 4 به 0 به نفع برزیل به پایان رسید.

برزیل با اینکه بولیوی را برده بود اما خوشحال نبود چون یوگسلاوی، سه روز قبل بولیوی را برده بود و به مرحله بعد راه پیدا کرده بود و برزیل حذف شده بود و کارش را با ایستادن در رده ششم در آن جام  به پایان رساند، با یک برد و یک باخت، 5 گل زده و 1 گل خورده.

                  ترکیب برزیل در بازی با بولیوی

در بازی نیمه نهایی اروگوئه با نتیجه ی 6 بر 1 بر یوگسلاوی چیره شد و آرژانتین هم 6 بر 1 آمریکا را شکست داد و فینال جام جهانی 1930 بین دو تیم از آمریکای جنوبی بود.

آرژانتین در نیمه ی اول 2 بر 1 پیش افتاد اما بازی را با نتیجه ی 4 بر 2 به اروگوئه واگذار کرد و اروگوئه فاتح اولین جام جهانی شد.

به دلیل مشکلات سفر به اروگوئه، در آن زمان فقط فرانسه، یوگسلاوی، رمانی و بلژیک از اروپا در آن جام حاضر شدند. ایتالیا، اسپانیا، مجارستان و آلمان به فیفا جواب رد دادند.

منبع: سایت " وی برزیل ".

ترجمه : بهرنگ.

تعداد بازیهای ملی : 92

گل های ملی : 77

تیم های باشگاهی : سانتوز برزیل، نیویورك كاسموس آمریکا

حضور در جام جهانی : در سن 17 سالگی که با گلهایش در فینال سال 1958 برزیل را قهرمان جهان کرد و عنوان بهترین بازیکن جوان آن جام را نیز از آن خود کرد.

آقای گل کوپا لیبرتادورس : 1965

آقای گل جام باشگاههای برزیل : 1957، 1958، 1959، 1960، 1961، 1962، 1963، 1964، 1965، 1969، 1973 (با مجموع 379 گل زده)

آقای گل جام ملتهای آمریکای جنوبی (کوپا آمریکا) : 1959  

قهرمان جام بین قاره ای با تیم سانتوز : 1962، 1963

قهرمان باشگاههای برزیل با تیم سانتوز(جام پاولیستا): 1958، 1960، 1961، 1962، 1964، 1965، 1967، 1968، 1969، 1973

بهترین بازیکن جام جهانی : 1970 مکزیک.

مرد سال فوتبال آمریكای جنوبی : در سال 1973.

انتخاب شد به عنوان ورزشکار قرن از طرف روزنامه نگاران مستقل جهان  که  توسط  روزنامه ی فرانسوی اکوییپ در سال 1981 به رای گذاشته شده بود.

انتخاب شد به عنوان ورزشکار قرن از طرف آژانس خبری رویترز و کمیته ی بین المللی المپیک در سال 1999.

انتخاب شد به عنوان بهترین بازیکن قرن فوتبال جهان (صد سال اخیر) در سالهای 1999 و 2000 از طرف یونیسف، مجله فرانس فوتبال و فدراسیون بین المللی آمار و تاریخ فوتبال و بهترین بازیکن قرن آمریکای جنوبی در سال 1999.

گل زده : 1281 گل در 1363 بازی.

میانگین گل زده در هر بازی : 0.939 گل

283 گل درجه یك، كه 12 تای آن را در فینال مسابقات جام جهانی زده است.

پله برای حمایتش از بچه های فقیر برزیل معروف است، گل هزارم خود را تقدیم به بچه های فقیر برزیل کرد.

مهارتها : قدرت حمل توپ با هر دو پا و شوتهای سنگین، در زدن گل با ضربه سر و برگردان ماهر بود، دارای قدرت بدنی بالا ، دریبل زنی خونسرد و بی نظیر، تمام کننده ای قهار و پاسوری به یادماندنی، در بازیخوانی تیم حریف استاد بود و در تکل زدن مهارت بالایی داشت با اینکه یک مدافع نبود.

« همانطور كه بتهوون برای موسیقی متولد شد، من برای فوتبال به دنیا آمدم»

منبع : ویکی پدیا.

انتخاب عکسها و ترجمه : بهرنگ.